کشف استعداد برتر

شهرضا شهریست شبیه مرواریدی دور یک صدف کوه بلند شهرضا شهریست واسطه‌گر بین شمال و جنوب کشور است شهرضا شهریست با نخستین موزه پیچ و مهره چون صانعی در کشور است شهرضا شهریست با کوچه باغ‌های انار شهرضا شهریست در خاک کوره ، سوغات آن چون سفال شهرضا شهریست با شهیدان بزرگی چون (مدرس ، همت) است شهرضا شهریست با مردمان خونگرم و با صفا و با معرفت شهرضا شهریست با قدمت یک هزار ساله نگو دیگر کوچک است! زهرا اسلامی     از قلم تا جاودانگی... با شما! انتشارات حوزه مشق با عشق به کتاب و باور به استعدادهای...

( پاییز و عشق) من از میانِ برگ‌های افتاده، راهِ دلتنگی‌ات را پیدا کردم. هر نسیم، نامِ تو را در گوشم زمزمه کرد و فهمیدم که عشق، هنوز در هوای پاییز جاری‌ست. نگاهت در خیالِ من روشن مانده، مثل شمعی که در غروب خاموش نمی‌شود. اگر کنار پنجره‌ی خاطرات نشسته‌ای، بدان من هم هر صبح، به سمت همان آسمان نگاه می‌کنم که تو آرزوهایت را به آن سپرده‌ای. پاییز برای من، آغازِ دلتنگی نیست... آغازِ عاشق شدنی دوباره‌ست به یادِ تو، به امیدِ دیدارت در جشنِ بارانیِ آخرِ پاییز. ✍️#رویا_⭐ابراهیمی         از قلم تا جاودانگی... با شما!...

تمدن برهنگی تمدن امروز، بیش از هر زمان دیگری به جسم انسان احترام می‌گذارد و به روح او خیانت می‌کند. در این دنیای پرزرق‌وبرق، انسان نه به سبب اندیشه‌اش، بلکه به اندازه‌ی برهنگی‌اش سنجیده می‌شود. حقیقت، دیگر در عمق نیست؛ بر پوست نوشته می‌شود. و این‌گونه است که تمدن برهنگی به نام آزادی، انسان را از درون اسیر می‌کند. آنچه روزی «حجاب» نام داشت، امروز نه تنها پارچه‌ای بر تن، که دیواری در برابر سقوط بود؛ حجاب، مرز میان انسان و مصرف شدن است. اما تمدن برهنگی با زیرکی، این مرز را به زنجیر تعبیر کرد و آزادی را در...

(((طیلاا در آینه)) دیرگاهیست ، در آینه میبینمت نه . خود منی__ و حیرانم،حیرانِ نگاهکه هنوز ازمن نمی‌گذرد دامنت پاک تر از سپیده دم نیلوفران. اما آمدی... آه ..آمدی با آتش عشق که سوخت در رگ های من و مرا ساخت از خاکستر خودت... آه از ناله، از نام، از طیلاا طوطی وار نامت را میگفتم تا نان شود، تا لب هایم جرعه ای از لبخندت بچشند. عشق ،نان نبود...عشق زَهر بود . شیرین اما مرگبار آسا می‌گویند دیوانه بودم آری آری آری ویرانه گشت بودم . مجُستم تورا .که در خاکستر نشان تو بود، و دودش عطر تَن طیلاا...

گُل، پروانه را گِله ای چند بگفت: که چرا دور منی؟ حلقه به دورم بزنی که چرا باز مرا گرد خودت می طلبی؟ پروانه با مکثی بگفت: پیله ام را بهر تو من کرده ام از خود جدا تو مرا در دل خود جا دادی من ز کار تو و این جام جهان می گردم قصه ی پُر غصه ی ماست گل و پروانه قسمت ماست پَر و پروانه فرصت ماست مِی و پیمانه من در این قصه، میان تو و یک خواب همی حیرانم!!! تو در این بِین، ببین حال مرا.... باز مرا یاری باش... من در این قصه...