کشف استعداد برتر

(برمدارتو) درسرهوای دیدنت بیدادمیکند عشقت ببین که ما را چه میکند دوری و دوستی نشد چاره ام ولی دوری ببین که دلم چاک میکند سیگارهای نخ نخ وپکهای پی ب پی امید آن رود که مرا سرنگون کند ! موی سپید همیشه نشان طول عمرنیست خون دل است  که مویم سپید میکند بیرون بیا زپرده ای آفتاب حسن حسنت دلم هماره اسیرمیکند🌱🌱 فتح اله گودرزی     از قلم تا جاودانگی... با شما! انتشارات حوزه مشق با عشق به کتاب و باور به استعدادهای این مرز و بوم فعالیت می‌کند. ما به جای ساختن کتاب‌های سطحی، به خلق آثار ماندگار...

خاموش شد چراغ آرامش؛ بدرود مرد نجیب سینمای ایران نویسنده: دکتر فردین احمدی مدیر مسئول انتشارات بین المللی حوزه مشق گاهی روزگار، آرام‌ترین صداها را از ما می‌گیرد؛ همان صداهایی که بدون فریاد، در جان‌مان رسوخ می‌کردند. امروز، سینمای ایران، یکی از آرام‌ترین و نجیب‌ترین چهره‌های خود را از دست داد. همایون ارشادی، مردی که در قاب دوربین، سکوت را به زبان بدل کرد، در میان اندوه هزاران دوستدار هنر، به سفر ابدی رفت. خبر درگذشت او، مثل بادی آرام اما سرد، از لابه‌لای شبکه‌ها و رسانه‌ها گذشت و ناگهان دل‌های ما را لرزاند. در روزگاری که نام‌ها می‌آیند و...

چون دلهره عشقی که روی زرد دارد هر رِخوتی اندیشه با من کرد دارد دیوانه ها کاوشگران پوست شهرند بر بال بِکرَم زنگِ فکر آورد دارد پیچیده در لَفافه اینجا هر مسیری برخیز و رفتن راه بی برگرد دارد در امتداد جیغ شهری بی زبانیم نجوا به هر گوش کَری سردرد دارد پَستوی غُصه قِصه ها هریک فروریخت اقلیم اندیشه چنین پیگرد دارد بی میل خواندن شد نگاه پرغرورم در من فراران درد روزیگرد دارد آنجا که رفتن راه بی برگشت دارد ماندن هزاران درد روی درد دارد تقی جهانبخشی       از قلم تا جاودانگی... با شما! انتشارات...

دلتنگی: با تیک‌آف هواپیما، دلش هری پایین ریخت. دیگر همه چیز تمام شد. روی ابرهای سفید که رسیدند، هواپیما به صورت افقی درآمد و مهرناز به مسیری ناشناخته قدم گذاشت. دستی به موهای بلندش کشید. شال را از روی گردنش برداشت و در کیف دستی‌اش فرو کرد. عرق سردی روی پیشانیش نشسته بود. قلبش در سینه تندتند می‌کوبید. صورت پدر و مادرش در لحظات خداحافظی جلوی چشمش آمد. نفسی عمیق کشید و از پنجره‌ی هواپیما، بغض‌آلود با تهران و خاطراتش خداحافظی کرد. بالاخره تمام آن روزهای پر دغدغه و سرشار از اضطراب و انتظار به سر رسید. مهرناز دستش را...

«در قلمروی کبک‌ها» سلام، از روزی که ذهنم شهری‌ست اشغال‌شده به یورشِ اندیشه‌های بی‌پرچم، قلم، گذرنامهٔ تنها به فراسویِ دیوارهای خاموش. در آینهٔ بی‌رحمِ بامداد، با خلأهایم پا به پا می‌ایستم، خطاها را— کودکانِ رهاشده— تا نهایتِ نفس بر سینه می‌فشارم. هیچ‌کس در نبودِ من، چون من نخواهد مُرد. اما فردا… از عمقِ تاریکیِ بستر برمی‌خیزم، زندگی را با لرزشِ انگشتان، اما شکوهِ یک «آری» امضا می‌کنم. درد، راستین‌ترین رویِ حقیقت است. برترین شرافت، سر فرود آوردن در برابرِ آنچه هست— ولو تلخ، ولو تیغی در سینه. ناقص می‌مانم، از تبارِ راستی؛ نه کامل، از نسلِ فریب— کمالِ ساختگی، تابوتِ...

با چه قلم مو بِکَشم قامت دلجوی یار من که فرو مانده ی حیرانِ گل روی یار روح بگیرد نفسِ جانِ منِ خسته دل تا که زنم بوسه به لب، شانه و بازوی یار غارت دل می کنی ای سرو دل آرای یار می رود از کف دلم از دیدن ابروی یار منتظرِ آمدنِ یک خبر از پیک صبح تا که سلامی برساند به من از سوی یار مست و خراباتی ام از باده ی گلفام عشق با دل شیدا چه کند ، نرگس جادوی یار؟ پای دلم سلسله بندِ ازلت تا ابد حالِ دلم تیره تر از ظلمتِ گیسوی...

از تکرار یک نگاه می آید.. همچو خوابی مطلوب در شب خاطره قفل شده ست … با من بیا ! تا آنسوی رهایی.. عشق را رصد کنیم و ستاره را دریابیم .. با من بیا ! تا حضور سادگی و بستر شبهای دلاویز شعر … و سیاهه های نوشته شده در بندهای اسارت … با من بیا ! تا شب ماه و روزنه ای به سوی ما شدن … تا آزادی ماهی های تنگی در یوغ های سخت… آری ! از تکرار یک نگاه و سودای یک عبور در آغوش کتابی خاک خورده می آید … همچو خوابی در شب...