پرواز پدرم هنوز ادامه دارد؛ این‌بار در کلمات شما

من، مریم نقدی مانارز، به نمایندگی از خانواده، بستگان و نزدیکان شهید خلبان صمد نقدی، بر خود لازم می‌دانم چند سطر از دل بنویسم؛ نه از سر وظیفه، بلکه از سر امتنان، تأثر و امید.

سال‌ها از روزی که پدرم از زمین جدا شد می‌گذرد؛ روزی که ما او را به آسمان سپردیم و به تقدیر ایمان آوردیم. اما حقیقت این است که پرواز پدرم هرگز متوقف نشد. برخی پروازها با خاموش شدن موتور پایان نمی‌یابند؛ آن‌ها در جان انسان‌ها، در حافظه جمعی یک ملت و در ارزش‌هایی که به یادگار می‌گذارند، ادامه پیدا می‌کنند.

پدرم، شهید خلبان صمد نقدی، پیش از آن‌که یک نظامی باشد، یک انسان بود؛ انسانی آرام، متعهد، مسئولیت‌پذیر و عمیقاً باورمند به معنا. او پرواز را نه فقط در آسمان، بلکه در اخلاق، در انتخاب‌ها و در زیستن معنا می‌کرد. برای او آسمان تنها یک جغرافیا نبود؛ افق بود، تعهد بود، چشم‌انداز مسئولیت.

از همین‌رو، هنگامی که مطلع شدیم اولین دوره «جایزه ادبی پرواز» به یاد او و با نگاهی فرهنگی، ادبی و آینده‌ساز برگزار می‌شود، احساسی دوگانه در دل ما شکل گرفت؛ اندوهی آرام از نبودنش و شادمانی عمیق از این‌که نام و راه او، نه در قاب‌های تکراری، بلکه در قلم نسل امروز زنده نگه داشته می‌شود.

به باور من، یکی از شریف‌ترین راه‌های زنده نگه داشتن یاد شهدا، سپردن نام آن‌ها به دست اندیشه و خلاقیت است. شهید اگر فقط در تندیس و قاب باقی بماند، به مرور از زندگی فاصله می‌گیرد؛ اما اگر وارد ادبیات شود، اگر الهام‌بخش شعر، داستان و دل‌نوشته شود، هر بار که اثری نوشته می‌شود، دوباره متولد خواهد شد.

«جایزه ادبی پرواز» دقیقاً از همین جنس است؛ تلاشی برای پیوند میان ایثار و اندیشه، میان خاطره و خلاقیت، و میان گذشته پرافتخار و آینده مسئولانه. این رویداد به ما می‌گوید شهید فقط متعلق به خانواده‌اش نیست؛ او سرمایه‌ای فرهنگی برای همه ماست و هر کس می‌تواند به اندازه فهم و قلمش، سهمی در روایت او داشته باشد.

به عنوان فرزند این شهید، صمیمانه از برگزارکنندگان این جایزه، به‌ویژه دکتر فردین احمدی مدیرمسئول انتشارات بین‌المللی حوزه مشق، و همه دست‌اندرکاران علمی، اجرایی و رسانه‌ای این رویداد قدردانی می‌کنم. نگاه آنان، نگاهی صرفاً آیینی یا تشریفاتی نیست؛ نگاهی عمیق، فرهنگی و آینده‌نگر است که به ادبیات به‌مثابه یک ابزار تمدن‌ساز باور دارد.

برای خانواده ما، این جایزه نه فقط یک رویداد ادبی، بلکه ادامه یک گفت‌وگوست؛ گفت‌وگویی میان نسل پدران ما که با جان ایستادند و نسل فرزندان این سرزمین که با قلم می‌اندیشند. این گفت‌وگو اگر درست شکل بگیرد، می‌تواند مانع فراموشی شود؛ فراموشی ارزش‌هایی که امروز بیش از هر زمان دیگری به آن‌ها نیاز داریم.

از همه شاعران، نویسندگان، نوجوانان، جوانان و دغدغه‌مندان فرهنگ دعوت می‌کنم با مطالعه زندگی پدرم و دیگر شهدا، نه برای تقلید، بلکه برای تأمل، قلم بزنند. قرار نیست همه قهرمان باشند؛ کافی است صادق باشند. کافی است آن‌چه را فهمیده‌اند، آن‌چه را لمس کرده‌اند و آن‌چه را در دل‌شان گذشته است، روایت کنند.

من ایمان دارم هر اثری که با صداقت نوشته شود، خود یک پرواز است؛ پروازی که شاید بی‌صدا باشد، اما ماندگار است.

امیدوارم «جایزه ادبی پرواز» به یک سنت فرهنگی بدل شود؛ سنتی که هر سال، نام یک شهید را از قالب تاریخ بیرون می‌آورد و به متن زندگی و ادبیات بازمی‌گرداند. اگر چنین شود، می‌توان گفت پدر من و پدران این سرزمین، هنوز هم در حال پروازند.

با احترام و سپاس
دکتر مریم نقدی مانارز
به نمایندگی از خانواده و نزدیکان
شهید خلبان صمد نقدی