کشف استعداد برتر

تشنه ی خیالی ام از بی خیالی هایم، کجاست آن روز های صاف ؟ کجاست آن بی دغدغه گی ها؟ کجاست آن شب های امن و سفید بر بال، پرنده ی قناری؟ روی دیوار روی خاک باران خورد، کوه های عظم پُر جوش ، آسمان و تمام آن نقطه های کوچ کرده می خوانم، می خوانم تا گوش به گوش نه! بلکه فریاد به فریاد به دل وجدان برسد.....! از درد های آمیخته شده بر گردن مجرم های بی گناه و فرسوده ، ناله های پُر سکوت مَرد کارگر، بوی زخم خانه هایی که سال هاست رنگ زندگی را حس...

برای همه ی نداشتن هایی ک هنوز خواهانشانم برای تمام حسرت هایی ک از چشیدن طعمشان  فعلا خبری نیست برای تک تک خاطراتی ک هر روز مرور می کردمشان تا فراموشی رخ ندهد برای ترس هایی ک فرصت هر ثانیه دیدن جهان را از من گرفتند و دیده هایم را بستند برای وجودی ک پر از درد است اما کشان کشان به سوی فردا قدم می نهد با بغضی به طعم تلخ و گاه شیرین و با صدایی لرزان می گویم: دیگر مجالی نمانده اکنون که در پنجاه سالگی ام هستم خودم را خیلی بزرگ تر از آن می بینم...