گفتوگوی اختصاصی با محمدعلی حسیننژاد فرمی؛ از آغاز مسیر ورزش حرفهای تا فلسفه مربیگری و پرورش قهرمانان
محمدعلی حسیننژاد فرمی: قهرمان شدن با «نمیتوانم» سازگار نیست
گفتوگوی اختصاصی با محمدعلی حسیننژاد فرمی؛ از آغاز مسیر ورزش حرفهای تا فلسفه مربیگری و پرورش قهرمانان
محمدعلی حسیننژاد فرمی، مربی و فعال باسابقه حوزه ورزش، در گفتوگویی به تشریح مسیر بیش از سه دهه فعالیت خود در رشتههای مختلف ورزشی پرداخت. وی با تأکید بر اهمیت آموزش، استعدادیابی، تقویت اعتمادبهنفس، آمادگی ذهنی و فرهنگسازی ورزش همگانی، از تجربیات ارزشمند خود در عرصه مربیگری و تربیت ورزشکاران سخن گفت.
خبرنگار: چه شد که مسیر ورزش حرفهای و در ادامه مربیگری را انتخاب کردید؟ از چه زمانی متوجه شدید که مایلید دانش و تجربیات خود را به دیگران منتقل کنید؟
محمدعلی حسیننژاد فرمی: سلام و عرض ادب و احترام. آرزوی سلامتی، موفقیت و سربلندی برای ملت بزرگ و قهرمان ایران دارم.
فعالیت ورزشی خود را از سال ۱۳۷۱ در رشتههای تکواندو، کوهنوردی، غارنوردی، دفاع شخصی، آمادگی جسمانی و ماساژ آغاز کردم. ابتدا با هدف حفظ سلامت و ترویج ورزش همگانی وارد این عرصه شدم، اما با توجه به استقبال گسترده مردم از رشته تکواندو در دهه هفتاد، تصمیم گرفتم فعالیت خود را به صورت حرفهای ادامه دهم.
بیش از سیزده سال زمان صرف شد تا از ورزش همگانی به ورزش حرفهای برسم. در این مسیر به خوبی احساس کردم جامعه به مربیان توانمند و آموزش صحیح نیاز دارد. از سوی دیگر علاقه فراوان من به آموزش و انتقال تجربه باعث شد مسیر مربیگری را انتخاب کنم؛ زیرا آموزش دادن برای من همواره لذتبخش بوده است.
خبرنگار: به نظر شما، بزرگترین تفاوت میان یک ورزشکار خوب و یک مربی خوب چیست؟ یک مربی برای موفقیت به چه مهارتهایی فراتر از دانش فنی نیاز دارد؟
محمدعلی حسیننژاد فرمی: ورزشکار حرفهای برای رسیدن به موفقیت باید تلاش مضاعف داشته باشد و گاهی از بسیاری از آسایشها و تفریحات شخصی و خانوادگی خود چشمپوشی کند. اما مسئولیت یک مربی بسیار سنگینتر است.
یک مربی حرفهای علاوه بر دانش فنی باید توانایی استعدادیابی داشته باشد، برای ورزشکاران برنامهریزی علمی انجام دهد، کلاسهای تخصصی طراحی کند و زمان بیشتری برای افراد مستعد اختصاص دهد. مربی تنها آموزشدهنده تکنیک نیست، بلکه سازنده آینده ورزشکاران است.
خبرنگار: فلسفه شخصی شما در مربیگری چیست؟ در تمرین دادن به شاگردانتان بیشتر بر چه اصولی تأکید دارید؟
محمدعلی حسیننژاد فرمی: مهمترین اصل در مربیگری، نحوه ارتباط با هنرجو است. نخستین برخورد یک مربی میتواند آینده یک ورزشکار را رقم بزند؛ یا او را برای همیشه از ورزش دور کند و یا انگیزه قهرمانی را در وجودش شعلهور سازد.
همیشه به شاگردانم تأکید میکنم که واژه «نمیتوانم» در ورزش حرفهای جایی ندارد. جملهای که بارها در تمرینات به هنرجویان میگویم این است: «شروع شما از شروع من بهتر است.» این جمله باعث افزایش اعتمادبهنفس و انگیزه آنان برای تلاش بیشتر میشود.
خبرنگار: بزرگترین چالش شما در مسیر مربیگری چه بوده و چگونه بر آن غلبه کردهاید؟
محمدعلی حسیننژاد فرمی: اصلیترین چالش، مدیریت زمان میان مسئولیتهای کاری، خانوادگی و فعالیتهای آموزشی بوده است. زمانی که علاقه و عشق به آموزش وجود داشته باشد، باید این مسئولیتها بهدرستی مدیریت شوند تا حقی از کسی ضایع نشود. برنامهریزی دقیق و ترسیم صحیح اهداف، مهمترین راهکار من برای عبور از این چالش بوده است.
خبرنگار: چگونه انگیزه ورزش را در شاگردان، بهویژه افراد تازهکار، زنده نگه میدارید؟
محمدعلی حسیننژاد فرمی: در رشتههای قهرمانی تلاش میکنیم استعداد هر هنرجو را شناسایی کرده و او را در مسیر مناسب هدایت کنیم.
برای افرادی که تنها با هدف سلامت وارد ورزش میشوند نیز اعتقاد دارم نباید ورزش را کاری سخت و دستنیافتنی جلوه داد. میتوان با پیادهروی، تمرینهای ساده و فعالیتهای گروهی، علاقه به ورزش را در آنان ایجاد کرد. همچنین بسیاری از تمرینات را در قالب بازی اجرا میکنیم تا هم جذابیت بیشتری داشته باشد و هم افراد با اشتیاق بیشتری تمرین کنند.
خبرنگار: در طراحی برنامه تمرینی چه عواملی را در نظر میگیرید؟
محمدعلی حسیننژاد فرمی: تمام برنامههای تمرینی باید متناسب با توانایی، ویژگیهای جسمانی و اهداف هر ورزشکار طراحی شوند. شناسایی نقاط ضعف و تبدیل آنها به نقاط قوت، شبیهسازی شرایط مسابقه و برگزاری اردوهای تخصصی از مهمترین اصول برنامهریزی تمرینی است.
خبرنگار: آمادگی ذهنی و روانشناسی ورزشی چه نقشی در موفقیت ورزشکاران دارد؟
محمدعلی حسیننژاد فرمی: آمادگی ذهنی یکی از دو بال موفقیت یک ورزشکار است. حتی اگر فرد از آمادگی جسمانی بسیار بالایی برخوردار باشد، بدون تمرکز و آرامش روانی نمیتواند تواناییهای خود را در میدان مسابقه به نمایش بگذارد.
به اعتقاد من حضور روانشناس ورزشی در کنار تیمهای حرفهای ضروری است. در باشگاههای کوچک نیز مربی میتواند با استفاده از بازیهای گروهی، فعالیتهای جمعی و ایجاد فضای صمیمی، نقش مؤثری در تقویت روحیه ورزشکاران ایفا کند.
خبرنگار: شیرینترین خاطره یا بزرگترین دستاورد دوران مربیگری شما چیست؟
محمدعلی حسیننژاد فرمی: خوشبختانه شاگردان بسیاری در رشتههای مختلف موفق به کسب افتخارات ارزشمند شدهاند؛ از موفقیت در تکواندو و آمادگی جسمانی گرفته تا حضور در انتخابی تیم ملی بانوان و انتخاب نفرات برتر تیم کوهنوردی برای صعودهای بینالمللی.
اما یکی از شیرینترین خاطرات من مربوط به مسابقات رالی میدان موانع پنجگانه است؛ جایی که شاگردانم توانستند رکورد تیمی را که نزدیک به ده سال در اختیار قهرمانان آن مسابقات بود، با اختلاف قابل توجهی جابهجا کنند.
خبرنگار: رایجترین اشتباه افراد در ابتدای ورود به ورزش چیست؟
محمدعلی حسیننژاد فرمی: بزرگترین اشتباه این است که افراد میخواهند ره صدساله را یکشبه طی کنند. بسیاری انتظار دارند در مدت کوتاهی به بالاترین سطح برسند، در حالی که موفقیت نیازمند صبر، استمرار و برنامهریزی است.
به همین دلیل باید اهداف کوتاهمدت، میانمدت و بلندمدت برای ورزشکار ترسیم شود تا بدون آسیبدیدگی و با روندی اصولی به موفقیت برسد.
خبرنگار: در پایان چه توصیهای برای افرادی دارید که تصمیم دارند ورزش را آغاز کنند اما آن را مدام به آینده موکول میکنند؟
محمدعلی حسیننژاد فرمی: به همه عزیزانی که قصد آغاز ورزش را دارند توصیه میکنم همان لحظهای که تصمیم میگیرند، اولین قدم را بردارند. منتظر امکانات کامل، تجهیزات حرفهای یا شرایط ایدهآل نباشند.
شروع هر کاری دشوار است، اما پس از برداشتن اولین قدم، مسیر هموارتر خواهد شد. اهداف را میتوان در طول مسیر ترسیم و اصلاح کرد.
پیام من تنها یک جمله است: شروع ورزش را به فردا موکول نکنید؛ همین امروز، همین لحظه آغاز کنید. فقط یک «یا علی» میخواهد.
این مصاحبه به همت فاطمه زهرا شاهکلایی انجام شده است.
