در میانه‌ی تالاری از نور و ساز،

تو بودی و من، غرقِ آن رازِ ناز.

لبخند تو، آغازی از والسی نرم،

که می‌رقصید با دل، میانِ آواز.

صدای چلچراغ‌ها بر شانه‌ات،

طلسمی زِ مهتاب، بر خانه‌ات.

تو گفتی “بمان”، من شدم ریشه‌دار،

در آن لحظه‌ی جاودان، بی‌قرار.

نگاهم،تو را با سکوتش سرود،

و قلبم تو را بی‌صدا کرد، بود.

نه شب را خبر بود، نه صبحی پدید،

فقط رقص ما بود و شوقی شدید.

تو در حلقه‌ی نور، چو مه در حریر،

دلم را ربودی، به لبخندِی زیبا ، ای عزیز

-غزاله‌اکبری