کشف استعداد برتر

آرزویم‌ را به گوش آب‌ها گفته‌ام تو را از آفتاب خواسته‌ام اگر تو را به من هدیه ندهند آسمان نازک قلبم سیاه خواهد شد سقف کاغذی خانه‌ام ویران خواهد شد ای مهربان‌تر از بهار نام تو را به‌وقت باران کنار پنجره زمزمه می‌کنم و مثل تکه ابری تکه تکه مثل قطره‌ای چکه چکه در خیال داشتن تو‌ غرق می‌شوم م قاصدک       از قلم تا جاودانگی... با شما! انتشارات حوزه مشق با عشق به کتاب و باور به استعدادهای این مرز و بوم فعالیت می‌کند. ما به جای ساختن کتاب‌های سطحی، به خلق آثار ماندگار و حمایت از...

پشت هر شعر خدایی به زمین می افتد بعد هر گریه صدایی به زمین می افتد بعد یک‌عمر دویدن نرسیدن هامان مثل هربار چرایی به زمین می افتد این صدا بارش باران که به تنهایی نیست مطمعنم که دعایی به زمین می افتد من به چشمان همین شیخ محل مشکوکم پشت تو او و عبایی به زمین می افتد آنقدر پیش تو من دست نیاز اوردم کاسه از دست گدایی به زمین می افتد کاغذم تاب نمی آورد این شعرم را به گمانم که هجایی به زمین می افتد آخرین بیت غزل بال مرا میگیرد شاید این بار همایی به...

آغوشت که سهم من نیست دستانت را باز کن تمام آن حجم لطیف پر می‌شود از هوا من اکسیژن به اکسیژن خودم را می‌رسانم حالا نفس بکش #الف_رحیمی         از قلم تا جاودانگی... با شما! انتشارات حوزه مشق با عشق به کتاب و باور به استعدادهای این مرز و بوم فعالیت می‌کند. ما به جای ساختن کتاب‌های سطحی، به خلق آثار ماندگار و حمایت از نویسندگان و شاعران عزیزمان افتخار می‌کنیم. هر نقدی که از روی خیرخواهی و سازندگی باشد، گوش جان می‌سپاریم؛و با قدرت به مسیرمان ادامه می‌دهیم. خدمات ما شامل چاپ کتاب‌های شعر، داستان، رمان،...

زیباست که کودکانه دوستت دارم تو مثل همان روزها، چشم میگذاری و من زیر آسمان پلکهایت، تمام شهر را قدم میزنم ... از بلندای آرزوهایم برای تو ستاره میچینم، تمام عروسک های دنیا را به خلوت کودکانه ات دعوت میکنم و آنقدر در قایم باشکهای دو نفره مان میسوزم تا دیگر موقع ساختن آدم برفی سرما را بهانه نکنی تو فقط چشمانت را به من بدوز قول میدهم گریه ام نگیرد وقتی دکمه های لباسم را برای آدم برفی خودت میگذاری محمد اسدی       از قلم تا جاودانگی... با شما! انتشارات حوزه مشق با عشق به کتاب و...

باید ماند، باید زیست! . چون سپيدار بلند برگ و بالش ريخته، بشكسته تن خراشيده و زخمي‌است ؛ ز سوز سرما جان به در برده به دردي ز كولاك زمستان بلند سر برافراشته و قامت راست نفسي مي‌آيد مژده بادا نفس باد صبا را كز شميمش نفس گرم بهاران آيد زير آوار غم و تنهايي من به جامي دل‌خوش و به آهي خرسند نفسي مي‌آيد باز مرا مي‌خواند تا اميدي كنج، دل‌هامان هست و محبت باقي‌است تا كه لبخند گل و آب زلالي جاريست بايد ماند بايد زيست! #یعقوب_رستمی_ثالث 🌹🙏🏼         از قلم تا جاودانگی... با شما!...

آه ای صدای گنگ آه ای سرمای بی جان من و شب به هم آمیخته ایم و صدای شاخه های در هم تنیده مان سکوت تمام پنجره ها را می دزدد مانده در شومی این هیزم ها و برهنگی خیابان هایی که شعر را به گند کشیده است آه .... ای سودای بی پایان کجای تنم به باورت رسته است .... کجا...‌‌.... #ایلیـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــا #معصومه_قوامی 🫵   از قلم تا جاودانگی... با شما! انتشارات حوزه مشق با عشق به کتاب و باور به استعدادهای این مرز و بوم فعالیت می‌کند. ما به جای ساختن کتاب‌های سطحی، به خلق آثار ماندگار و...

بیگانه‌ای در میان ماست بیگانه همیشه از بیرون نمی‌آید؛ اغلب از درون زاده می‌شود. از جایی که جامعه خسته می‌شود، اما هنوز ایستاده است. از لحظه‌ای که فشارها عادی می‌شوند و استثناها به قاعده بدل. بیگانه، در معنای اجتماعی، همان وضعیتی است که تلاش می‌کند ایران را از خودش جدا کند؛ حافظه را از تجربه، مردم را از هم، و آینده را از اکنون. در ایران امروز، بیگانگی پروژه‌ای ناگهانی نیست؛ فرآیندی فرسایشی است. با تکرارِ حذف، با نادیده‌گرفتن صداها، با ساده‌سازی دردهای پیچیده. خطر اصلی نه بحران، بلکه جا افتادن این تصور است که جامعه ناتوان از تغییر است....

زمان را می نویسم جهان را می نویسم برای خود در این عالم کهکشان را می نویسم تو در خاکی و من روی زمینم بی تو عمریست من بی یقینم نباشی تا ابد در انتظارت می نشینم چه کردی خاک دنیا با جهانم چرا آزرده کردی آسمانم تو می خواهی در فراق آسمانم خوشنود بمانم ؟! در وصف تو بگویم ارادت ! ارادت کم است جهان بی تو  تا ابد در غم است فاطمه پورامیر رزداری         از قلم تا جاودانگی... با شما! انتشارات حوزه مشق با عشق به کتاب و باور به استعدادهای این مرز و...

کوه..... باید اول کوه باشی در سکوت باورت برف سرمای زمستان تا ببارد بر سرت روزگار از شادی گل‌های پاییزی نوشت ‌‌بشکند دستش که می چرخد به روی دفترت ای درختِ سوخته از باغ پاییزی ‌‌چه‌ سود! ‌‌باد با خود می برد جا مانده ی خاکسترت ‌‌پادشاهی بوده ای در اوج زیبای غرور حال باید خم شوی در پیش پای نوکرت ای عقابی که به اوجِ آسمانت رفته ای روزگاری ساده می ریزد همه بال و پرت از غزل تنها همین یک جمله می ماند به جا زخم ها بسیار ،اما مرهم ات چشمِ ترت...........     محسن زید علی...

ساناز جان… چهره‌ات را که می‌بینم، انگار جهان برای لحظه‌ای یادش می‌رود شلوغ باشد. همه‌چیز آرام می‌شود؛ نه از جنس سکوت سرد، از جنس آرامشی که بعد از گفتن یک «دوستت دارم» عمیق می‌نشیند روی دل. نگاهت، آن‌طور که رو به بالا رفته، شبیه نگاه کسی‌ست که فقط نمی‌بیند؛ فکر می‌کند، خیال می‌سازد، رؤیا را لمس می‌کند. در چشم‌هایت یک «بعداً» هست، یک وعده‌ی نانوشته، یک داستانی که هنوز شروع نشده اما پایانش معلوم است: دل‌بردن. ابروهایت قاب نگاهت‌اند؛ نه اغراق‌آمیز، نه خجالتی. انگار با دقت کشیده شده‌اند تا هر احساسی که از چشمانت عبور می‌کند راهش را گم نکند....