کشف استعداد برتر

عشق تنها اتّصالِ مبهمی‌ست میانِ دو جان تنها… در عمقِ تاریکیِ هر شب... نوری خفته که بیدار شود آهسته و هر تنها دلی، با هم یکی گردد و پیوسته.   فرحنازمولائی

یک شب در باغچه، باد شدیدی شروع به وزیدن کرد. شاپرک نقره‌ای که به تنهایی روی شاخه گل نسترن نشسته بود ترسید. با خودش فکر کرد نکند باد او را با خودش ببرد! چند دقیقه بعد باد شاپرک نقره‌ای را به باغچه دیگری برد‌. او احساس ترس و تنهایی کرد. پدر و مادر و دوستانش نگران او شده بودند. آن ها دسته جمعی به دنبال او رفتند‌. شاپرک نقره‌ای روی شاخه‌ی درختی منتظر آن ها بود. مه در باغچه باعث شد پدر و مادر و دوستانش او را نبیند. یک ساعت بعد مه تمام شد. شاپرک نقره‌ای فریاد زد من...

«نقشِ نخ»   حَک می‌کنم کلام را بر لوحِ پنبه و خیال، با سوزنی از جنسِ استقامتِ کوه‌های مَکران، و نخی که از رشته‌های نورِ چشمانِ مادرانِ کویر ریسیده شده است.   نقشم، رقصِ تب‌آلودی‌ست بر سینه‌ی سپیدِ بوم؛ چون آوازی که از گلوگاهِ تاریخ می‌جهد و ردِ پاهای برهنه‌ی کاروان‌ها را بر شن‌های زمان حکایت می‌کند.   من بلوچم از سرزمینی که هر صبح، خورشید را چون طفلِ تازه‌زادی با دستانِ رنگین‌کمانِ افق در آغوش می‌کشد.   در هر گره، تپشِ رگی‌ست از تفتان خفته، و در هر رنگ، اندوهی‌ست که به آواز بدل گشته است.   این نگاره‌ها،...

معرفی کتاب :   کتاب «شعرهایی که مرا به تو رساند» اولین مجموعه شعر مستقل سرکار خانم الهه گزمه متخلص به «الماه»، مجموعه‌ای لطیف و دل‌نشین از شعرهای عاشقانه است که در قالب‌ها و سبک‌های گوناگون سروده شده و هر صفحه‌اش پژواکی از عاطفه، دلدادگی و شوق وصال را در جان خواننده می‌نشاند. این اثر، با زبانی سرشار از احساس و تصویر، روایتگر زیبایی عشق میان دو دلداده است؛ عشقی که گاه آرام و نجیب، گاه پرشور و بی‌قرار، گاه دلتنگ و متلاطم و همواره زنده و الهام‌بخش جلوه می‌کند. خواننده در همراهی با این شعرها، نه‌تنها طعم دوست داشتن...

تقدیم به یاد پاکِ سربازانی که در آسایشگاه، غریبانه به آسمان پر کشیدند؛   برای سر بازان ایران شهر     نام شعر: جایِ پوتین،بالِ پرواز   در میانِ شعله‌ ها، سوزانده گشتی هم وطن بی‌گناهان در حریمِ خواب و در حالِ سخن   در سکوتِ تلخِ شب، از تیرِ نامردیِ خصم خفته بودند و در آن دم، پاره گشتند از بدن   سقف‌شان شد آسمان و بال‌شان شد غرقِ خون مثل آن گل‌هایِ پرپر، از جهانِ پر مِحَن     کاش می‌شد قصه‌ای از داغشان بر لب نوشت داغِ سربازی که می‌سوزد درونِ پیرِهن   جایِ پوتین، بالِ پرواز...

وطن... تو زخمی اگر باشی، هیچ پرنده‌ای آوازش را کامل نمی‌خواند. و وقتی لبخند بزنی، حتی دورترین ستاره‌ها خود را همسایه‌ی آسمانت می‌دانند.   ✍️#رویا_⭐ابراهیمی

در میانه‌ی تالاری از نور و ساز، تو بودی و من، غرقِ آن رازِ ناز.   لبخند تو، آغازی از والسی نرم، که می‌رقصید با دل، میانِ آواز.   صدای چلچراغ‌ها بر شانه‌ات، طلسمی زِ مهتاب، بر خانه‌ات.   تو گفتی "بمان"، من شدم ریشه‌دار، در آن لحظه‌ی جاودان، بی‌قرار.   نگاهم،تو را با سکوتش سرود، و قلبم تو را بی‌صدا کرد، بود.   نه شب را خبر بود، نه صبحی پدید، فقط رقص ما بود و شوقی شدید.   تو در حلقه‌ی نور، چو مه در حریر، دلم را ربودی، به لبخندِی زیبا ، ای عزیز   -غزاله‌اکبری

کوچیدی و از کوچ خود دل شاد هستی چون رهبری در کشوری آزاد هستی   عمق نگاهت می برد جان را به عرفان گویا یکی از برترین اوتاد هستی   در هر کلامت موج می زد رهبرا ، حق نامت علی ، دشمن به هر بیداد هستی   بر محور حق می زدی چون هر قدم را در محفل دیوان ولی اضداد هستی   روح بلندت مأمنش دنیا نبود و گر چه نباشی بین ما ، در یاد هستی   #آتشکـــــــــده #یاسمن بدری