کشف استعداد برتر

قصه پر غصه زندگی زندگی، قصه‌ای است که هیچ کس پایانش را نمی‌داند. ما درگیر دیوارهایی هستیم که خودمان ساخته‌ایم، و خیال می‌کنیم با کوبیدن بر آن‌ها، دنیا فرو می‌ریزد. اما دیوارها فقط بلندتر می‌شوند، و ما کوچکتر. هر روز تلاش می‌کنیم، می‌سازیم، جمع می‌کنیم، و وقتی شب می‌رسد، دست‌هایمان پر از هیچ است. نه پول، نه مقام، نه حتی تصویری واضح از خودمان؛ تنها خاطره‌ای کوتاه، مثل دود که با باد می‌رود. چه تلخ است دیدن آنکه زندگی از دستمان می‌لغزد در حالی که هنوز در پی فردایی هستیم که شاید هیچ‌گاه نیاید. و چه تلخ‌تر وقتی می‌فهمیم تمام...

چشم‌هایم زیر فشارِ نگاهِ زمان تاریخ می‌خواند بی‌آنکه کلمه‌ای به یاد بیاورد در سکوتِ بی‌صدا غبار می‌شوم به هیچ نمی‌رسم و تنها می‌مانم... لحظه‌هایم شاید در خاطره‌ای فراموش‌شده تنها عبور کنند... #تاراستوده       از قلم تا جاودانگی... با شما! انتشارات حوزه مشق با عشق به کتاب و باور به استعدادهای این مرز و بوم فعالیت می‌کند. ما به جای ساختن کتاب‌های سطحی، به خلق آثار ماندگار و حمایت از نویسندگان و شاعران عزیزمان افتخار می‌کنیم. هر نقدی که از روی خیرخواهی و سازندگی باشد، گوش جان می‌سپاریم؛و با قدرت به مسیرمان ادامه می‌دهیم. خدمات ما شامل چاپ کتاب‌های...

( قاصد مرگ ) 1. زندگی خیلیا  بازیچه  بیهودگی  بوده فقط بهم نگو که این خواست خدا بوده. 2.برگه انصراف از زندگی خطبه مَرگته آکورد  زندگیت  برگه  ترحیم  دَرکته. 3.با مرگ تو نیاید خللی به چرخ دنیا ای بیهوده خواهی یا نخواهی اینِ رسم دنیا. 4.از بیهودگی با آدما به در عالم زدم غم های دنیا را مثل آبی به صورتم زدم. 5.یکی میاد یکی میره تو دنیای خدا مُرده آخرین امید انتحار بود ازین احساس سر خورده 6.خواهم رسم عالم را من بر هم زنم رنگ سیاه کفن را من جای سفید جا زنم. 7. او از ازل تا...

نام شعر: بگو ای دل بگو آتش بزن از واقعه با ما بگو آن یارِ با یاران چه شد از دامنِ صحرا بگو ای قامتِ ایرانِ من کی از نَفَس افتاده ای؟ از فتنه یِ این روبهان از مادرِ تنها بگو تا بشکنی آن گنبدِ پوشالیِ دشمن ذلیل مادر شدی ای هم وطن بی همهمه غوغا بگو آن دشمنان ترسیده اند از هیبتِ فرزندِ تو شاهد چنان خیبر شکن یا فاطمه زهرا بگو روزی که دشمن گفته بود ایران شود ویرانه ای تو شیر زن مشتت گره با دیده ای بینا بگو شهدِ شهادت را چِشَم در راهِ اسلام و...

‏آخرین روح بترس از دنیا که زهرِ ماره غمِ‌ش که خوش‌خط‌وخاله نگیر دستِ کمِ‌ش بترس از شب‌ها که خواب می‌میره یه دردِ بی درمون گلوتو می‌گیره تو آخرین نوری از آخرین فانوس زمین سیاه ِ گلم نیا تو این کابوس بترس از ظلمی که تو جهان هست و چشات می‌بینه بترس از دردی که بعدِ لبخندت می‌شینه تو سینه بترس از امروز بترس از فردا بترس از آدم بترس از حوّا بترس از دنیا که زهرِماره غمِ‌ش که خوش خطو ُ خالِ نگیر دست کمِ ش تو آخرین نوری از آخرین فانوس سیاه و سردِ زمین نیا تو این کابوس...

ساعت پنج و پنجاه و پنج دقیقه بامداد خواب تو اغاز شد از نیمه راه هایی که رها شدیم از تپه هایی که سقوط کردیم میان جاده ایی تاریک و متروک که  کو ه هایش   در حال  فروپاشی بود میان این همهمه دهشتناک طبیعت خیسی زشت گونه هوا و شب و صدان گله گرگی ….. برای ثانیه ایی در خواب مردم اری واقعا من مردم دستانم از دستانت رها بود در آن تاریکی  صدایم گویی از انعکاس کوه های  شیطان صفت    به سویم  منعکس میشد اما …. تو نه آغوش تو را نمیافتم نمیدانم کجای این کابوس ناتمام گمت...

«خانه‌ای که نیست» خانه، گویی گیر کرده همچون  استخوانی در گلوی خاطره نه بالا می‌آید، نه فراموش می‌شود. دیوارهایش با صدای گریه‌ی شب ترک خورده‌اند، و پنجره‌اش به خوابِ کبوتری باز می‌شود که سال‌هاست راهِ برگشت را برده از یاد. فرشِ اتاق نقشه‌ی گم‌شده‌ی کودکی‌ام بود، با خیابانی از نخ که به آغوشِ مادرم ختم می‌شد. حال درِ خانه به هیچ‌کس باز نمی‌شود، جز، باد که می‌آید تا خاکسترِ خاطره‌ها را زمزمه کند در گوشِ شب خانه، در من همچون شعری ناتمام جا مانده است. سکوتِ من آتنا حق شناس     از قلم تا جاودانگی... با شما! انتشارات حوزه...

خودم  را دعوت دادم سیگاری تعارف میکنم بدون هیچ واژه ای در شعر می غلتم ضاعقه ای  پر شتاب عاشقانه ام  را در خود پیچید در عبور رهگذری مات از نگاه سرد اندیشه ای در  سرم موشکافانه عبور  کرد و مفلسانه مرا به نوشتن  واداشت صدای وزش باد  پنجره را بست پای زمان  در لنگ مانده پاییز  به روخسارم لمید است دلتنگی مرور میشود برگ برگ خاطرات از لای سیم های دفترم بیرون خزیدند تردید کردم در آخرین نگاه بوسه میمیرد و دستانم به لرزه می ایند  تپش نگاهم پشت شیشه  میگریزد من ماندم، آهی سنگین در گلو #ساغر نیکوبخت...

با نام خدای تن و روح سلام خدمت همه ی حوزه مشقی ها🌸 ای طاقه ی سیاه آماده ای خیاطی ات کنند؟؟ این بار عزا نیست می بُرند رخت دامادی ات کنند ای دختر نگون بخت گدای ده بخند شاه پسندیده آمده اند عروس درباری ات کنند خاک مرده در گورستان برای دفن نیست گِلی ساخته اند که خدای مصر باستانی ات کنند درخت دور افتاده ز جنگل بر زمین می تراشند تا تخت شاهی ات کنند ای ساقی،همیشه زندان برای دار نیست آورده اند با یوسف هم جواری ات کنند کابوس مرگ عزیز همیشه راست نیست مژده ایست تاخبر...

پرواز قمری دردت را به من بگو تا باهم آن را به دوش بکشیم و گاه گاهی در صفحه دل شعری بنگاریم و بر پرده چشم اشکی بیافشانیم و بگرییم... بگرییم آنچنان که رودی روان شود تا درآن غوطه ورشویم بیا.. بیا تا با ماهیان رود همراز شویم و به پرواز یک قمری بیاندیشیم که چرا تا دوردست ها نمی پرد...! و شاید قصه ی تلخ قمری این است که بالش بسته به زنجیر غم است...       از قلم تا جاودانگی... با شما! انتشارات حوزه مشق با عشق به کتاب و باور به استعدادهای این مرز و بوم...